W ROLACH GŁÓWNYCH
WIKTORIA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ODCINEK SIÓDMY PUBLICZNE UNIEDOGODNIENIE
Nie możemy tak dalej.
Pora zacząć żyć razem.
Jak mielibyśmy to zrobić?
Spójrz na ten naszyjnik.
Musi ci wystarczyć, póki nie zbiję fortuny.
W Kalifornii są kopalnie złota.
W Ameryce?
Jak najdalej od Monmoutha i pana Penge'a.
Doskonała.
Nawet żyłki na liściu.
Niezwykłe.
To wygląda jak brąz Celliniego, jednak na ciężar...
Lekkie jak piórko.
To gips modelarski. Zanurzamy go w zbiorniku
i po chwili jest pokryty warstwą metalu.
A wygląda zupełnie jak metal.
Galwanotechnika daje zwykłemu człowiekowi dostęp do piękna.
Książe i śmieciarz - obaj mogą otoczyć się sztuką.
Wiktorio, poznaj pana Cole'a.
To mój kolega z Królewskiego Towarzystwa Sztuki i Handlu.
- Wasza Wysokość. - Nie znam drugiego
człowieka z taką ikrą.
Jeśli brakuje ci energii, poślij po Cole'a.
Omawiamy zbliżającą się wystawę.
Pozłacane róże.
- To zamierza pan pokazać? - Obok innych cudów, pani.
Działanie zbiornika galwanicznego jest niesamowite.
Doprawdy?
- Zademonstrować, pani? - Nie.
Nie chcę przeszkadzać w pracy.
Poza tym muszę przejrzeć pocztę.
Upokorzenie.
Don Pacifico, brytyjski obywatel w Atenach
został napadnięty przez tłum,
ponieważ jest Żydem.
Policja nie przyglądała się temu bezczynnie.
Przyłączyła się.
Musimy przywrócić godność poddanego Jej Wysokości.
Zgadzam się z panem,
lecz jak chce pan przywrócić godność jednemu człowiekowi?
- Posłać księcia Wellingtona? - Jeśli do tego dojdzie.
Dzień dobry, mamo.
Dzień dobry.
To ja, gdy byłem dzidziusiem?
Mam nadzieję, że dorosnę i będę żyć długo i szczęśliwie. Jak ty i papa.
Czy mam panu przypomnieć,
że lokaj ma być stosownie ubrany przez cały czas?
Mój wygląd zawsze pana drażnił.
Czemu dziś miałoby być inaczej?
Denerwuje cię, ale nie dawaj mu więcej powodów do nienawiści!
- Jest ich mnóstwo. - Ale bądź ostrożny.
Z doświadczenia wiem, że gdy ludzie są zakochani,
stają się nierozważni.
Co zrobiła policja?
Była zajęta ciskaniem kamieni w biedaka i jego rodzinę.
Uznałem, że zechce pani zająć stanowisko.
Rzeczywiście. Powinniśmy zareagować.
Taki mam zamiar, pani.
Należy podjąć wszelkie kroki.
Pomyślałem, że osobiście powinienem wyjaśnić pani i księciu sytuację.
Książę jest zbyt zajęty z panem Colem.
Colem? Dziwię się, że znalazł czas.
Stale tylko projektuje czajniczki.
- On i książę dobrze się znają. - Doprawdy?
Jego Książęca Mość ma propozycję dla komitetu.
Sądzę, że nasza doroczna wystawa jest zbyt
prowincjonalna.
Proponuję, byśmy w tym roku zaprosili inne kraje
do przysłania ich najlepszych produktów.
Okazja do prezentacji pomysłowości całego świata.
Celowo nie zapraszamy innych nacji.
Nie sadzę, aby bawełna z Manchesteru powinna leżeć
obok jedwabiu z Francji.
Nie mamy czego się obawiać.
Każde wielkie osiągnięcie poprzedzały obawy.
A gdyby Egipcjanie poddali się, zanim postawili piramidę w Gizie,
lub Grecy latarnię morską w Aleksandrii?
Dla wystawy tej skali musielibyśmy wybudować nową halę,
a na to nie mamy środków.
Pojawią się pewne trudności.
Temu nie przeczę.
Dziękuję, Wasza Miłość.
Sądzę, że moją żonę łączą relacje z pańskim lokajem.
Mam podejrzenia, o kogo może chodzić.
Ten człowiek nie ma hamulców.
Kłopot w tym, że potrzebny mi dowód.
Nie mogę jej sam śledzić po pałacu.
Potrzebuję zaufanego pomocnika.
Zaiste, Wasza Miłość.
Czy mogę spytać,
co pan zamierza zrobić z tym dowodem?
Zamierzam pozwać lokaja za naruszenie mojej własności.
Będzie pan musiał zeznawać w sądzie.
To pomoże panu pokonać skrupuły.
Nie miałam pojęcia, że tak dobrze pani gra.
Wyszłam z wprawy.
Mąż nie lubi muzyki.
Mam wrażenie, że pani mąż nie ma dobrego smaku.
Nie.
Na początku małżeństwa
Albert godzinami przysłuchiwał się mojej grze.
Z pewnością dalej by to robił, gdyby miał więcej czasu, pani.
Nie jestem przekonana.
Od przybycia Feodory
przestał się do mnie uśmiechać.
Zawsze potrafiłam go rozbawić.
Byłam jego
przyjaciółką, towarzyszką.
Teraz jestem tylko żoną.
Prawdziwą miłość, w jakiej by nie była formie,
równie trudno jest stracić jak znaleźć.
Proszę jeszcze zagrać.
Rząd grecki,
kierowany przez niemieckie książątko, króla Ottona,
odmówił zadośćuczynienia
za znieważenie naszego obywatela,
pana Pacifico.
Musimy pokazać,
że nie będziemy tolerować rażącego łamania międzynarodowych norm przyzwoitości.
Omówiłem tę sprawę z Jej Wysokością.
Zgadza się ze mną.
Ale co pan proponujesz?
Albercie.
Premierze.
Czy słyszałaś o nowym pomyśle Palmerstona?
Proponuje morską blokadę Aten.
Wspominał ci o tym?
Opowiedział o niedoli Dona Pacifica i zgodziliśmy się,
że coś trzeba zrobić.
Jest brytyjskim poddanym.
Ma dar przekonywania.
Prawdopodobnie nie zrozumiałaś skutków.
Victorio, proszę, powstrzymaj go,
zanim jego lekkomyślność doprowadzi do wojny.
Czy uważa pan,
że realizacja planu Palmerstona grozi wojną?
Nie potrafię powiedzieć,
co oznacza Palmerston i jego dyplomacja dla kraju.
Obawiam się też, że nie jestem już najlepszym doradcą.
Jest pan naczelnym dowódcą armii.
Już niedługo, pani.
Czy to znaczy...
Zaszczytem była służba dla pani,
lecz mój czas nadszedł.
Kraj pana potrzebuje bardziej niż kiedykolwiek.
Potrzebuje pani młodszego dowódcy,
który utrzyma Palmerstona w ryzach.
Zatem uważa pan, że naraża kraj na niebezpieczeństwo.
Nie mnie to oceniać,
lecz jesteś, pani, bezpieczna przy księciu.
On na pewno udzieli pani dobrej rady.
Podejrzewam, że ma pani waleta kier.
Jak pani zgadła?
W swoim czasie rozegrałam wiele partii.
Musi pani uważać ze względu na jego i swoje dobro.
Czy wie pani, co spotkało Caroline Norton?
Oskarżono ją o romans z lordem Melbournem.
Nigdy już nie zobaczyły swoich pieniędzy ani dzieci.
Melbourne miał szczęście dożyć swych dni w Brocket Hall
a nie w więzieniu Newgate.
Dla zwykłego człowieka
sąd nie byłby tak łaskawy.
Bez wątpienia musi to być w stolicy.
Brunel szacuje, że potrzeba 15 milionów cegieł.
Spodziewamy się wielu tysięcy odwiedzających.
Szukamy otwartej przestrzeni rozmiarów Hyde Parku.
To, panie Cole,
jest znakomity pomysł.
Najwspanialszy park w kraju
ma zostać zeszpecony kamiennym gmachem
i zanieczyszczony brudami obywateli.
Musimy znaleźć projekt budynku tymczasowego...
Lecz dość mocnego, by pomieścić produkty z całego świata.
To będzie mistrzostwo inżynierii.
Ciekawe, czy książę rozważył,
gdzie pijacy sobie ulżą.
Spójrzmy na te projekty.
Można by je nazwać publicznymi udogodnieniami.
Drzewa liczące setki lat
zostaną ścięte!
Na pewno znajdziemy projekt, który je obejmie.
Ogłośmy konkurs dla wszystkich architektów w kraju.
MIEJSCE DLA WIELKIEJ WYSTAWY
Ten wygląda jak ciasto.
Dla mnie to bochen chleba.
Prawda, papo?
Pomyślałam, że dzieci obejrzą projekty gmachów wystawy Alberta.
Może zechcesz zerknąć, Drino?
Proszę. Pokaż matce.
Spójrz, mamo.
Sądziłam, że zamysłem jest uczcić brytyjskie osiągnięcia,
nie je ośmieszyć.
Lord Palemrston już o to zadbał.
Zignorował parlament i wysłał kanonierki.
Tak.
- Za chwilę będę z nim rozmawiać. - Jest za późno.
To ty zamierzasz upokorzyć naród
gmachem w kształcie wielkiego piernika.
Drino, wystawa połączy najlepsze...
Chodźcie, dzieci.
- Czy to było konieczne? - Czas, by Feodora wróciła do domu.
Mogę zrozumieć, że Bertie nie chce się dzielić z Alfredem,
lecz ty jesteś trzydziestoletnią kobietą,
która wciąż nie potrafi się ładnie bawić.
- Nie jestem dzieckiem! - To nie zachowuj się jak dziecko.
Wasza Wysokość.
Przypuszczam, że nie muszę wyjaśniać,
dlaczego pana wezwałam.
W sprawie tych osobliwych strojów noszonych przez Amerykanki?
Daję słowo, że nie zawitają na nasze brzegi.
Kobiety w pantalonach? Doprawdy!
Nie dałam zgody na blokadę morską.
Ustaliliśmy, że panu Pacifico należy się sprawiedliwość.
Sądziłam, że znajdzie pan pokojowe rozwiązanie,
nie że wyśle marynarkę.
Nie chcę pani niepokoić,
lecz Grecja ma pewne pomysły w kwestii swojej pozycji,
a wspiera ją Rosja.
Czy mądrze jest prowokować Rosję?
Ta reakcja ją zaskoczy.
Król Grecji jest kuzynem Alberta.
Rodzina to nie zawsze przyjaciele, pani.
To prawda.
Lordzie Palmerston,
- czy mogę zadać panu pytanie? - Oczywiście, pani.
Jeśli siła nie jest opcją,
która zaskoczy wroga,
jakie mamy wyjścia?
Jest pani królową Anglii i nie może pozbyć się wroga siłą?
To by jedynie zaszkodziło ważnemu przymierzu.
W takim razie warto zmienić wroga w sojusznika.
Co wywołało ten uśmiech, księżno?
To od Williama.
Przyjedzie w końcu tygodnia.
Nie ekscytuj się zbytnio, moja droga.
Sprawiałaś ostatnio wrażenie pomylonej.
Boję się, że obowiązki wobec królowej
są nie na twoje nerwy.
Wezwałaś mnie?
Ktoś do ciebie dołączy?
Ty.
Pozwolisz?
Wiem, że nasze stosunki były
męczące.
Lecz w końcu jesteśmy siostrami.
Pora zapomnieć o przeszłości.
Uważasz, że to takie proste?
Być może nie byłam dość hojna.
Nie żyłyśmy na równej stopie.
Czy mogę ci coś zaoferować na znak mojej dobrej woli?
Coś?
Cokolwiek.
Chcę moją córkę.
Ma już 16 lat i może się pokazać na dworze.
- Córkę? - Tak.
Nie sądzę, byś pamiętała, jak ma na imię.
On wie.
- Nie boję się. - On może cię zniszczyć.
Nie będzie chciał, by to wyszło na jaw.
Dlatego książę Chatsworth mnie przekupił.
Dlaczego?
- Pozwól wyjaśnić. - Rozumiem.
Powinnam była chronić siebie, nie ciebie.
WIELKI UPADEK PAMA
KSIĄŻĘ MURARZY PROSI O PRZYSŁUGĘ
Dlaczego gazety są tak krótkowzroczne?
Czy nie widzą korzyści płynących z wystawy?
Ludzie boją się ambitnych pomysłów,
a przedsięwzięcie jest kosztowne.
Koszty zwrócą się po tysiąckroć.
Jeśli wystawa okaże się sukcesem.
Co jest pewne.
Mamy jakieś odpowiednie projekty?
Żaden jeszcze nie spełnia naszych warunków finansowych.
Rozumiem.
Widzieli panowie, co piszą w gazetach?
Wreszcie mamy okazję...
Sir Charlesie! Labouchere!
Co omawiacie z premierem,
co nie dotyczy ministra spraw zagranicznych?
Dziwi pana, że mamy sprawy, które go nie dotyczą?
Myślałem, że kłamanie to podstawowa umiejętność premiera.
Ja sądziłem, że dyplomacja
to podstawowa cecha ministra spraw zagranicznych.
Tymczasem pańskie podejście do sprawy Grecji
spotkało się z potępieniem ze strony Francji i Rosji.
Dobrego dnia.
Hańba...
Emmo, jesteś dobrą znajomą Palmerstona, prawda?
Sądzisz, że wyjdzie z tego cało?
Sądzę, że lubi ryzykownie zbliżać się do Słońca.
Owszem.
Jest twardy.
Chciałbym, aby książę taki był.
Ciężko pracuje nad tą wystawą.
Udowodni, że krytycy się mylą.
Oby.
Chciałabym w niego wierzyć.
Ten wysiłek nie może pójść na marne.
Nikt nie lubi, gdy mu się mówi, że popełnia błąd.
Ale mogłabyś, pani, zainteresować go czymś innym.
Jeśli na wystawie pojawi się 30 krajów...
Będziemy potrzebować obszaru
45 000 metrów kwadratowych.
Problem w tym,
że budowa obiektu tych rozmiarów z cegły zajmie lata.
Tak.
Trzeba koniecznie znaleźć projekt z lekkim materiałem.
Jeśli więc budynek zaczynałby się tutaj
i miał sięgać za tamte drzewa...
Tak, panie.
Daleko poza nie.
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Lord Palmerston.
Mogę spytać, co pan robi?
Wyznaczam granice wystawy.
Podziwiam pański upór.
Nauczyłem się nie przykładać zbytniej wagi do opinii publicznej.
Nigdy nie zależała od niej pańska pozycja.
Nie widać, aby się pan martwił o swoją.
Może powinienem zostać pisarzem.
Nadal opowiadałbym bajki.
Z tą różnicą, że autor pisze fikcję,
a polityk
kłamie.
Ludzie uwierzą we wszystko, byle było dobrze opowiedziane.
Dobrego dnia.
Będzie to niezmiernie trudne zadanie,
lecz zastanawiałam się,
czy poleca pan kogoś na swego następcę.
Niełatwa to rola.
Potrzebny jest ktoś racjonalny, odpowiedzialny, baczny.
Sądzę, że Albert ma wszystkie te cechy.
Myślę, że mógłby zrobić świetny użytek ze swoich talentów,
lepszy niż podczas wystawy.
Tak. W bitwie nazywamy to zmyleniem.
- Zmyleniem? - Odwrócenie uwagi atakującego,
aby nie wkroczył do walki w momencie,
który okazałby się katastrofalny.
Jeśli ma pan na myśli, że chcę chronić Alberta, to tak.
Wasza Miłość.
Dlaczego tak mnie nazywasz?
Stary nawyk.
Uganiania się za księżnymi?
Nie jestem dumny z tego, co zrobiłem.
Jeśli razem uciekniemy, nic nie dostanę.
Będziemy biedakami.
Mąż Caroline Norton zabrał jej wszystko podczas rozwodu.
Może ta perspektywa nie jest już tak kusząca.
Sophie,
zostanę bogaczem z tobą u boku.
W Chatsworth udawałem, że kogoś kocham,
aby ugrać coś dla siebie.
Pragnę tylko budzić się
obok ciebie każdego ranka.
I nie czuć się, jakbym popełnił zbrodnię.
Mam ci coś bardzo ważnego do powiedzenia.
Wellington chce, byś objął po nim stanowisko naczelnego dowódcy.
Zgadzam się.
Naczelny dowódca.
Tak. Wreszcie masz okazję pokazać,
że zasługujesz na szacunek obywateli.
Wystawa tego dowiedzie.
Nic podobnego nie miało wcześniej miejsca.
Korona i handel nie idą w parze.
Jeśli nie będzie sukcesem...
Wiesz, co piszą w gazetach.
To moja szansa,
aby się wykazać.
Naprawdę myślisz, że mam czas na dowodzenie armią?
Chciałabym, abyś zrobił coś dla siebie.
Dobry wieczór, Wasza Wysokość.
Jeśli chcesz mnie zgromić, pani, to nie musisz.
Nasłuchałem się dzisiaj.
WIELKI UPADEK PAMA
Chyba stracił pan przychylność opinii publicznej.
Nie wystarczy kilka nieprzychylnych nagłówków.
Mam taką nadzieję.
Doprawdy?
Tak.
Stwierdzam, że mimo wszystko
cenię pańskie rady.
Jestem zaszczycony.
Czy udało się pani zmienić przeciwnika w sojusznika?
Powiedzmy, że zbliżyłam się do celu.
Gdzie byłeś?
Nie śpisz?
Rozmawiałam dziś z Feodorą.
Sprowadzi Heidi.
Heidi?
Swoją córkę.
Chciałam zrobić coś dla siostry.
Nie mogę się doczekać siostrzenicy.
Masz na myśli Adelheid.
Tak, Adelheid.
Pragnę pomóc Adelheid, jak tylko zdołam.
Choć aktualnie chyba nikomu nie pomagam.
Jaka ona jest, Feodoro?
Jest pełna nadziei,
beztroska, natchniona.
Taka jak ja w jej wieku,
zanim mama wygnała mnie do Langenburga.
Jeśli to cię pocieszy,
mama zawsze wolała być gdzieś indziej
niż w moim towarzystwie.
A i tak wzbudzała w tobie poczucie winy za nieokazywanie uczuć.
Albert uważa, że powinnam zostawić dzieciństwo za sobą.
Może zrobimy to obie?
Można by się spodziewać, że do tej pory
znajdziemy odpowiedni projekt, ale ten wygląda jak mauzoleum.
Chcemy uczcić związek sztuki i przemysłu, a nie go pogrzebać.
Jeśli nie zaczniemy budowy teraz, nie zdążymy na czas.
Może problem z wyborem właściwego projektu to znak.
Znaki są dla przesądnych, panie.
WIELKI UPADEK PAMA
Zacznę pytaniem:
co znaczy być obywatelem tego wspaniałego narodu?
Co znaczy być Anglikiem?
Czy to kwestia urodzenia? Zamieszkania? Stroju?
Według tych kryteriów
Don Pacifico nie zostałby uznany za Anglika.
Ja jednak uważam, że być poddanym Jej Wysokości królowej
znaczy o wiele więcej niż powyższe.
Budowniczy zwiększyli koszty o 10 000.
Których nie mamy.
Moglibyśmy zmniejszyć budynek oraz liczbę krajów.
Wtedy cały projekt straciłby sens.
To ma być wielka wystawa.
Wciąż będzie wielka, tylko na mniejszą skalę.
Wielkie, panie Cole,
będzie jedynie moje upokorzenie.
Brytyjski obywatel, niczym Rzymianin w dawnych czasach,
któremu obce były upokorzenia,
gdy mógł powiedzieć: „Civis Romanus sum”,
tak Brytyjczyk musi mieć pewność,
że czujne oko i silne ramię Anglii
obroni go przed niesprawiedliwością na czyjejkolwiek by nie był ziemi.
Papo, chcemy ci coś pokazać.
Piszą:
Piszą „Hańba” o twojej wystawie, papo.
Dzieci, zostawcie ojca w spokoju.
Albercie,
o czym chciałeś ze mną pomówić?
Zaproponowano mi stanowisko naczelnego dowódcy armii.
Myślę, że nie ma lepszego kandydata.
Ja sądzę, że wielu świetnie pokierowałoby wojskiem,
lecz ja jeden mogę powołać do życia wystawę.
Wystawa to sen, piękny, lecz...
Uważasz, że czas, bym
się obudził?
Może powinienem.
HAŃBA NARODU
Odrzucił pozycję naczelnego dowódcy?
Myślałem, że chętnie przyjmie szansę przeorganizowania armii.
Nie.
Wystawa okazała się ważniejsza.
Tak jak pan postawił obronę Dona Pacifica przed własną karierą.
Przeceniasz, pani, moją uczciwość.
Nic, nawet blokada morska, nie stanie między mną a ludźmi.
Wiedziałem, że zaczną myśleć jak ja.
Przy okazji daliśmy Rosjanom lekcję.
Skąd pan to wiedział? Gazety wróżyły pański upadek.
Staram się nie przykładać dużej wagi do gazet.
- Wasza Wysokość. - Pan Cole.
Czy coś się stało?
Chciałem przedstawić jeszcze jednego architekta księciu,
lecz on uznał, że będzie zbyt zajęty dowodzeniem armią,
by poprowadzić wystawę.
- Odrzucił propozycję. - Wtedy jeszcze wierzył w wystawę.
Dziś już nie liczy na przychylność ludu.
Mam wrażenie, że lud zdobywa się determinacją.
Jeśli dość mocno się w coś wierzy, on też uwierzy.
Czuję się odpowiedzialny, pani.
Jeśli książę się zniechęcił, to nie pańska wina.
Przepraszam.
Wydaje mi się, że książę spaceruje po ogrodach.
Dziękuję.
William wrócił do domu.
Proszę przyprowadzić mój powóz.
Pamiętaj, Sophie,
o Ameryce.
Mówiłem poważnie.
Oczywiście, ale teraz muszę zobaczyć syna.
To już tak długo.
Albercie, zaczekaj!
Niepotrzebnie zaproponowałam ci tę głupią pozycję!
Miałaś rację,
w każdej kwestii.
Nie, Albercie!
Poślubiłam marzyciela
nie żołnierza.
Może poślubiłaś przegranego?
Wtedy byłabym dumna z męża,
który nie bał się ponieść klęski w kwestii, w którą wierzył.
Mamo!
Witaj, kochanie.
Dokąd go pani zabiera?
- Co pani robi? - To moje polecenie, księżno.
Pragnę ci przedstawić doktorów Sheparda i Payne'a
ze szpitala psychiatrycznego w Sussex.
Zbadają cię pod kątem choroby psychicznej.
Jak inaczej tłumaczyć twoje zachowanie?
Zostawcie mnie.
Ręce precz! Co robicie?
Jak śmiecie?
Nie masz prawa tego robić!
Mylisz się, moja droga.
Moim przykrym obowiązkiem jest chronić cię przed sobą samą.
Precz!
Wasza Wysokość, Wasza Książęca Mość,
to pan Paxton,
główny ogrodnik księcia Devonshire.
Królowa zaproponowała spotkanie na powietrzu.
To zaszczyt, Wasza Wysokość.
Dziękuję za przybycie, lecz,
o ile nie ma pan pomysłu na gmach tymczasowy,
niegroźny dla drzew, gotowy w kilka miesięcy,
marnujemy pana czas.
Książę chce powiedzieć, że jest to wyzwanie,
lecz pan Cole zapewnia, że tylko pan sprosta zadaniu.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Ja przypisuję swój sukces pani.
Mówiąc konkretnie wiktorii królewskiej.
Kiedy książę powierzył mi uprawę nasion tego egzotycznego kwiatu,
wyrósł tak duży, że mogłem postawić na nim własną córeczkę.
Nie bał się pan, że utonie?
Zapewniam, że nie było niebezpieczeństwa.
Rośliny są zadziwiająco silne.
Jak w przypadku tych lilii, sekret tkwi w wytrzymałości
gwarantowanej przez rozchodzące się promieniście żebra.
Moja wiktoria urosła tak duża,
że musiałem zaprojektować dla niej nową szklarnię.
Projekt opierał się na strukturze liści.
- Czy był kosztowny? - Nie. Zniesiono podatek na szkło.
- Czy był prosty w budowie? - Zajął ledwie kilka miesięcy.
Czy można go rozebrać?
Nie próbowałem, ale to powinno być proste.
A drzewa? Przetrwają w jego wnętrzu?
Papo, to oranżeria, taki jest jej cel.
Zatem, panie Paxton,
kwiaty znów pomogły pańskiej karierze.
Czy zdoła pan zbudować oranżerię na większą skalę,
dość dużą, by pomieścić dzieła światowego przemysłu?
Szklarnia bogów.
Kryształowy Pałac.
Pamiętam, że czułam się całkowicie gotowa na koronację.
Teraz wiem, że byłam zupełnie nieprzygotowana.
Ja ani przez chwilę w panią nie wątpiłem.
Miałam szczęście, że mądre umysły
wierzyły we mnie, gdy ja nie potrafiłam.
Nigdy nie miałem córki, pani,
ale lubię myśleć, że gdybym ją miał, przypominałaby panią.
Ja nigdy nie miałam ojca,
ale chyba wiem, jakie to uczucie go stracić.
Trwaj, pani, przy własnych przekonaniach.
W moim wieku zrozumiesz, że nie ma sensu
rozczulać się nad tym, że coś się kończy.
Moja droga córeczka, piękniejsza nawet niż kiedyś.
Musimy cię przedstawić w towarzystwie.
Dzieci, to wasza kuzynka, Adelheid.
Witaj w pałacu Buckingham, kuzynko Adelheid.
Proszę, mów mi Heidi.
Chodź, Heidi.
Twoja kolej.
Dziś rano otrzymałem kolejny raport,
że każdy anarchista w Europie wybiera się na wielką wystawę.
Wierzy pan w to, premierze?
W tej konkretnej kwestii
zgadzam się z ministrem spraw zagranicznych.
Jako nieliczni zapobiegliśmy rewolucji.
Teraz pan dosłownie zaprasza ją do nas.
Czy mam rozpocząć proces „odpraszania”,
jeśli takie słowo istnieje?
Nie wydaje mi się.
Lordzie Palmerston, nie pan jeden ma wizję tego kraju.
W wizji mego męża Anglia jest potęgą
dzięki wzbudzaniu ciekawości, nie zastraszaniu;
współzawodnictwu, nie konfliktowi.
Jego wizja pokłada wiarę
w najlepszej części natury ludzkiej, nie najgorszej.
Ładnie to pani ujęła,
lecz naród nie postrzega wystawy w ten sposób.
Jak pan wie opinia publiczna
potrafi zmienić zdanie w jedno popołudnie.
Widzę, że podjęła pani decyzję.
Owszem.
Gratuluję zwycięstwa w parlamencie, lordzie Palmerston.
Wasza Wysokość, jak miło.
Prawie uwierzyłbym, że jesteśmy przyjaciółmi,
ale pani ma jedynie sojuszników.
Czy sojusznik może prosić o pomoc?
Mam córkę w wieku stosownym do małżeństwa.
Sądzi pani, że znam odpowiedniego kawalera?
Czy to królowa wpadła na pomysł, by zaprosić pani córkę?
Bardzo mnie w tej kwestii wspierała.
Dziękuję.
Ty jedna wiedziałaś, co powiedzieć.
Znasz mnie lepiej niż ktokolwiek.
Ty znasz mnie lepiej niż ktokolwiek,
dlatego miałeś dość.
Co?
Zrobiłam, co mogłam, abyś znów mnie pokochał.
Nie cofnę czasu.
A gdybym
cię kochał w inny sposób?
W jakim sensie?
To już 10 lat, odkąd się pobraliśmy.
Zmieniliśmy się.
Może nasza miłość też się zmieniła.
Ale to oczywiste, że cię kocham.
Ja myślę.
Albercie, oddaj.
Co takiego?
Czytałam ją.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska